Św. Franciszek, Zakon, Reguła

Święty Franciszek z Asyżu

   Być może wiesz już, że Zakon Braci Mniejszych wywodzi się z Asyżu. To miejsce urodzin św. Franciszka, jego założyciela. Żył on na przełomie XII i XIII wieku. Był synem kupca. Nie od razu wiedział, którą drogę w życiu obrać. Do niego jako młodzieńca przemówił z Krzyża Chrystus: "Franciszku, idź i odbuduj mój Kościół". Posłuchał tego nakazu. Wkrótce dokonała się w Nim przemiana. Pozbył się majątku i zmienił strój na ubogą tunikę. Zaczął gromadzić wokół siebie towarzyszy. Tak powstała Wspólnota Braci Mniejszych – franciszkanów. Jako sposób swego życia Bracia przyjęli "Regułę", czyli zbiór nakazów. Napisał ją w roku 1223 Franciszek wraz z bratem Leonem. Potwierdził ją w Rzymie Ojciec Święty. Oto jej fragment: "Reguła i życie braci mniejszych polega na zachowaniu świętej Ewangelii Pana naszego Jezusa Chrystusa przez życie w posłuszeństwie, bez własności i w czystości".

   Franciszek dał przykład pięknego naśladowania Jezusa: głosił Pokój i Dobro, okazywał miłość każdemu stworzeniu. Pragnął wyjeżdżać na misje, ale też chętnie szukał samotności w pustelniach (najczęściej przebywał na górze Alwerni). Napisał również "Regułę dla pustelni", w której określił porządek życia w pustelniach. Dzięki Franciszkowi upowszechnił się zwyczaj stawiania "żłóbków" na pamiątkę betlejemskiej nocy. Zwiedzał on miejsca święte, gdzie żył Jezus Chrystus. Od tamtej pory Bracia Mniejsi opiekują się tymi miejscami.

   W 1224 r. na ciele Franciszka pojawiły się znaki (stygmaty) podobne do ran Chrystusowych. Nosił je do końca swego życia. W roku 1225 zaczął tracić wzrok. Niemal ociemniały, ułożył "Pieśń Słoneczną" – hymn pochwalny na cześć Stwórcy. Umarł 3 października 1226 r. W dwa lata później Kościół uznał Go za Świętego. Relikwie św. Franciszka przechowywane są w Bazylice wybudowanej ku Jego czci w Asyżu.

   ŻYCIE ŚWIĘTEGO FRANCISZKA
   Schemat biograficzny

 
1181 lub 1182
Urodził się w Asyżu jako syn Piki i Piotra Bernardone. Na chrzcie otrzymał imię Jan, później przez ojca został nazwany Franciszkiem.
16.07.1194
Urodziła się w Asyżu Klara di Favarone d'Offreduccio.
1199
Wojna domowa Asyżu. Ludność napada na pałace i zamki szlacheckie.
12.09.1202
Wojna pomiędzy Asyżem a Perugią. Bitwa przy moście św. Jana, gdzie Franciszek został wzięty do niewoli. Spędza tam prawie cały rok.
1203
Franciszek powraca z niewoli.
1204
Choroba i rekonwalescencja Franciszka.
1205
Franciszek wyrusza do Apulii w nadziei zdobycia sławy. W Spoleto przeżywa tajemniczy sen, pod wpływem którego następnego dnia wraca do Asyżu.
1206
W kościółku św. Damiana Franciszek słyszy tajemniczy głos z krzyża: "Franciszku, idź, napraw dom mój, który rozpada się w gruzy". W duszy Franciszka dokonuje się przełom, następuje całkowite nawrócenie. Wobec biskupa Asyżu Franciszek oddaje pieniądze i ubranie swemu ojcu, sprzeciwiającemu się nowemu sposobowi życia. "Słuchajcie wy wszyscy, i rozumiejcie: … Chcę móc powiedzieć teraz: Ojcze nasz, któryś jest w niebie, a nie tylko: Mój ojcze Piotrze Bernardone".
1206
Franciszek usługuje trędowatym w Gubbio.
1206-1208
Franciszek odbudowuje kościoły: św. Damiana, św. Piotra i Matki Bożej Anielskiej.
24.02.1208
Podczas Mszy św. w Porcjunkuli Franciszek słyszy swoje powołanie. Zmienia dotychczasowy strój pustelnika na ubogą tunikę, jakiej używali wieśniacy, i przepasuje się powrozem.
16.04.1208
 Do Franciszka przychodzą pierwsi uczniowie: Bernard z Quintavalle i Piotr z Katanii. 23 kwietnia przyłącza się br. Idzi z Asyżu.
1208
Franciszek z bratem Idzim udaje się do Marchii Ankońskiej na pierwsza misję. Przyłącza się do nich br. Flip.
Br. Bernard i br. Idzi udają się na misję do Florencji.
1209
Z początkiem roku wszyscy wracają do Porcjunkuli. Przychodzą do Franciszka nowi uczniowie.
1209
Franciszek razem z jedenastoma uczniami udaje się do Rzymu i otrzymuje od papieża Innocentego III ustne zatwierdzenie Reguły Braci Mniejszych. Powstanie pierwszego zakonu.
18/19.03.1212
W Niedzielę Palmową św. Klara ucieka z domu rodzinnego. Obłóczyny św. Klary w Porcjunkuli. Powstanie drugiego zakonu – Klarysek.
1212
Pod koniec roku Franciszek udaje się na Wschód. W czasie burzy statek zostaje rozbity i wyrzucony na wzgórze dalmatyńskie. Franciszek wraz z towarzyszami przez Ankonę wraca do Włoch.
8.05.1213
Hrabia Orlando da Chiusi ofiarowuje Franciszkowi górę Alvernię.
1215
Sobór Laterański IV, na którym przypuszczalnie był obecny Franciszek i gdzie prawdopodobnie spotkał się pierwszy raz z Dominikiem Guzmanem (św. Dominik, założyciel Zakonu Kaznodziejskiego).
1216
Papież Honoriusz III zatwierdza odpust Porcjunkuli, o który prosi Franciszek.
5.05.1217
Kapituła w Porcjunkuli, podczas której postanowiono wysłać misjonarzy za granicę. Brat Idzi został przeznaczony do Tunisu. Brat Eliasz miał udać się do Syrii. Franciszek stanął na czele misji udającej się do Francji. Przybywszy do Florencji, Franciszek spotkał kardynała Hugolina, który przekonał go, że powinien zostać we Włoszech.
26.05.1219
Kapituła namiotów. Ekspansja zakonu do Niemiec i do Francji. Wysłanie braci do Maroka.
24.06.1219
Franciszek wraz z towarzyszami odpływa do Egiptu. Dnia 29 sierpnia jest świadkiem nieudanego szturmu na Damiettę. Udaje się wraz z bratem Iluminatem do sułtana. Dnia 5 listopada jest obecny przy zdobywaniu Damietty przez krzyżowców.
1220
Bracia wysłani do Maroka ponieśli śmierć męczeńską.
1220
Franciszek dowiaduje się o rozłamie w łonie zakonu. Wraca do Italii i udaje się do Rzymu. Kardynał Hugolino zostaje mianowany opiekunem zakonu przez Honoriusza III.
1220
Franciszek zrzeka się obowiązków ministra generalnego, a powierza je Piotrowi z Katanii.
1221
Piotr z Katanii umiera. Obowiązki ministra przyjmuje br. Eliasz.
Franciszek układa regułę zwaną "Pierwszą Regułą" – albo "Regułą niezatwierdzoną", bo nie otrzymała aprobaty Kurii Rzymskiej.
1221
Powstanie III Zakonu dla ludzi świeckich.
1221/1222
Franciszek głosi kazania w południowych Włoszech.
15.08.1222
Franciszek wygłasza kazanie na wielkim placu w Bolonii, by pogodzić ze sobą skłóconych mieszkańców.
1223
Franciszek przebywa w Fonte Colombo i układa drugą regułę.
29.11.1223
Papież Honoriusz III zatwierdza regułę zwana "Drugą Regułą" albo "Regułą Zatwierdzoną".
24/25.12.1223
Franciszek obchodzi uroczystość Bożego Narodzenia w Greccio i tam urządza pierwszą szopkę.
2.06.1224
Kapituła generalna. Wysłanie braci do Anglii.
15.08- 30.09.1224
Franciszek odbywa post 40-dniowy na górze Alwernii, gdzie około 14 września otrzymuje stygmaty.
1224
Na przełomie października i listopada Franciszek wraca z Alvernii do Porcjunkuli przez Borgo San Sepolcro, Monte Casale i Citta del Castello.
1224/1225
Franciszek jadąc na osiołku głosi kazania w Umbrii i Marchii.
1225
Franciszek spędza około dwóch miesięcy w ogrodzie św. Klary u św. Damiana, gdzie układa pieśń słoneczną. Ulęgając namowom brata Eliasza, poddaje się badaniu lekarza, ponieważ bardzo cierpiał na oczy.
1225
Na skutek nalegań kardynała Hugolina udaje się do Rieti, by poddać się badaniu u lekarza papieskiego.
1226
Poddaje się ponownemu badaniu i pozostaje na leczeniu w Sienie.
1226
Franciszek przez Kortonę wraca do Porcjunkuli. Przybywa do pałacu biskupa w Asyżu.
1226
Franciszek przeczuwając, że zbliża się koniec jego życia, prosi, by przeniesiono go do Porcjunkuli.
3.10.1226
Franciszek umiera w sobotę. Następnego dnia, w niedzielę 4.10, odbył się pogrzeb w kościele św. Jerzego.
16.07.1228
Papież Grzegorz lX ( kard. Hugolin), przyjaciel Franciszka, w Asyżu ogłasza go świętym.
25.05.1230
Ciało św. Franciszka zostało przeniesione do wybudowanej na jego cześć bazyliki.

   REGUŁA ŚW. FRANCISZKA Z ASYŻU

   Święty Franciszek z Asyżu, założyciel Zakonu Braci Mniejszych pod naciskiem swoich braci proszących dla całego Zakonu o ostateczną regułę, która by normowała całe życie braci mniejszych. Franciszek postanawia udać się zimą 1222 r. do pustelni w Fonte Colombo, gdzie podczas modlitwy i postu pisze ostateczny tekst Reguły.

   Reguła nie stanowi dzieła samego Franciszka, ale jest to owoc pracy zespołowej. Biedaczyna pisał z br. Leonem, który był jego sekretarzem i br. Bonizzo, który był biegły w prawie kościelnym.

   Reguła dzieli się na dwanaście rozdziałów, które stanowią program życia i apostolstwa braci mniejszych. Już pierwszy rozdział określa ideę Zakonu: Reguła i życie braci mniejszych polega na zachowywaniu świętej Ewangelii Pana naszego Jezusa Chrystusa przez życie w posłuszeństwie, bez własności i w czystości (2Reg. 1).

   Następne 5 rozdziałów są rozwinięciem pierwszego i ukazują one, że we wspólnocie jesteśmy braćmi, żyjącymi w ubóstwie, utrzymującym się z pracy fizycznej czy umysłowej, a kiedy to nie wystarcza możemy udać się po jałmużnę. Kolejne rozdziały reguły, aż do dwunastego stanowią przepisy dotyczące nakładania pokuty za grzechy, wyboru przełożonego całego zakonu, oraz także kaznodziejstwo i misji między niewiernymi.

   Poprzez sformułowania prawne przebija się przez całą regułę duch franciszkański, który odzwierciedla Ewangelię w taki sposób jak przyjmował i przeżywał św. Franciszek. Reguła w ostatecznej formie została zatwierdzona przez papieża Honoriusz III 29 listopada 1223 r. bullą Solet annuere.

   Reguła napisana przez św. Franciszka z Asyżu nie stanowi tekstu obowiązującego tylko Zakon Braci Mniejszych, ale jest fundamentem dla wszystkich gałęzi życia franciszkańskiego. Do dnia dzisiejszego zachował się oryginał bulli zatwierdzający Regułę wraz z jej tekstem i jest przechowywany jako relikwia w Sacro Convento w Asyżu.

   /AG/

   ŚW. FRANCISZEK Z ASYŻU

   Święty Franciszek był zadziwiającym fenomenem religijnym i teologicznym nie tylko w swojej epoce, ale i na przestrzeni całej historii Kościoła. Wyjątkową świętością oraz naturalnym bogactwem charakteru budzi wciąż zainteresowanie skierowane bardziej ku jego osobie niż instytucje, które stworzył. Jego życie może śmiało posłużyć innym jako wzór świętości, z którego powinniśmy brać przykład.

   Św. Franciszek usiłował ukryć własne zalety by łatwiej osiągnąć własny ideał małości. Często cierpiał, gdy ludzie okazywali mu szacunek, wolał raczej być poniżanym i gardzonym. Braciom swoim oddawał ważne urzędy, które on sam powinien sprawować. Nie lubił, a wręcz zabraniał mówienia oraz pisania pochwał na jego cześć. Przy każdej okazji pogardzał sobą, co czyniło go szczęśliwym. Franciszek również bardzo dokładnie próbował okrywać swoje stygmaty, gdyż uważał, że podziw ludzi pozbawi go łaski Bożej. Tak samo jak starał się ukryć własne błędy, ujawniał czyny, które uważał za grzeszne. Chciał żyć w prawdzie i dążył do tego. Otwarcie, bez żadnych usprawiedliwień przyznawał się do grzechu.

   Św. Franciszek pragnął całkowicie żyć Ewangelią, dlatego też chciał jak najbardziej upodobnić się do Chrystusa. Jednak by nie popełnić błędu, chciał być poddanym i uzależnionym od Kościoła, ponieważ to uważał za gwarancję katolicyzmu. Były to główne zasady życia Franciszka. Czytając Ewangelię, św. Franciszka poruszyły dwie rzeczy: szczególny sposób życia, jaki prowadził Jezus z apostołami, oraz ciągły nacisk na to, by czuli się braćmi. Dlatego gdy pierwsi uczniowie poszli za nim, pomyślałby stworzyć wspólnotę braterską, która opierałaby się na braterstwie, przeżywaniu ciągłej miłości braterskiej oraz zawracaniu szczególnej uwagi na najbardziej potrzebujących braci.

   Św. Franciszek był przekonany o Ojcowskiej miłości Boga do całego świata, w każdym człowieku widział swojego brata i nikogo nie pozbawił swej miłości; szczególnie kochał ubogich, jak również wrogów. W drugim człowieku widział Chrystusa i dlatego wszystkich darzył miłością oraz dążył do ich dobra. Również i swych braci nauczał o przykazaniu miłości względem Boga i bliźniego. Franciszek dążył do uszczęśliwienia innych. Szanował wszystkich, a jeszcze czulej kochał ubogich, odnosząc się do nich z głębokim współczuciem.

   Prawda o Bogu jako o dobrym Ojcu i Stwórcy oraz o Jego wszechogarniającej Miłości głęboko zakorzeniona jest w Piśmie Świętym. Franciszek na nowo odkrył tę prawdę dla świata. Żył Ewangelią bez ustanku. We wszystkich widział Boga, Jego dzieła. Odnosił się ze szczególnym szacunkiem do przyrody, drugiego człowieku. Rozumiał, że jako Stwórca Bóg występuje wobec stworzeń przede wszystkim jako Ojciec. Wszystko dookoła było jego rodziną. Obok braterstwa ważną rolę odgrywało ubóstwo. Św. Franciszek uważał, ze posiadanie czegokolwiek jest brakiem zaufania wobec Boga.

   Podstawą duchowości franciszkańskiej jest zachowanie rad ewangelicznych przez całe życie w ubóstwie, posłuszeństwie i czystości, a przez to naśladowanie Jezusa Chrystusa ubogiego, pokornego i posłusznego Ojcu.

   Ubóstwo – rezygnacja z posiadania przez zakonnika jakiejkolwiek własności.

   Posłuszeństwo- będące naśladowaniem Jezusa posłusznego Ojcu aż do śmierci na krzyżu, zakłada gotowość do podjęcia każdej pracy, zgodnie z potrzebami Kościoła i poleceniom przełożonych zakonnych.

   Czystość – praktykowana jako naśladowanie Chrystusa dziewiczego, naszego brata. Zakłada oprócz celibatu także braterstwo pomiędzy wszystkimi członkami zakonu.

   Tytuł brat; jest wspólny wszystkim zakonnikom, bez względu na posiadanie święceń kapłańskim, wiek, pełnione obowiązki itp.

   Franciszkańska wizja życia zakonnego zakłada łączenie elementów kontemplacyjnych z pracą apostolską. Duchowość franciszkańska jest głównie skoncentrowana na osobie Jezusa Chrystusa, odznacza się głęboką czcią dla Bogurodzicy Dziewicy i wierności Kościołowi.

   /Aleksandra/

Święty Franciszek z Asyżu

Zostaw komentarz